logo
logo-text

Unduh buku ini di dalam aplikasi

Chapter 3

Serena's POV
"I don't really get how someone like you was able to enroll here"
I rolled my eyes as soon as I heard Cheska's voice behind my back. Pauwi na dapat ako dahil tapos na ang klase ko.
I turned to look at her. "Ano na naman bang problema mo?" I ask.
"Ikaw ang problema ko!" asik niya.
Tinaasan ko siya ng kilay. Wala akong ginawang masama sa kaniya pero for no reason, she hates me so much. Ever since my freshmen year, laging galit sa akin itong si Cheska. Kaya minsan parang gusto ko na lang siyang paulanan ng magic balls para tuluyan na siyang mawala sa paningin ko. But ofcourse I will never do that.
"Kung tungkol na naman ito sa cheerleading team, don't worry. I already turned down the offer. You can be the cheerleader as much as you want."
They had offer me to be the cheerleader sa cheerleading team ng school kasi gusto nilang palitan si Cheska but for her sake, I turned down the offer. But here she is, pissing me again. Still, angry at me.
She gave me a sharp glare. "Yun na nga eh. Masyado ka kasing pabida, alam mo yon?"
I sigh inwardly. Ang hirap talaga makipag away sa taong sarado na yung utak. Yung tipong kahit mag explain ka pero hindi ka nila papakinggan kasi para sa kanila sila lang ang tama.
Hindi na ako sumagot at tuluyan ko na siyang tinalikuran para umalis dahil baka hindi ko na macontrol ang sarili ko at papaulanan ko na talaga siya ng magic balls.
Kaso I was not even a feet away when I sense that she was going to pull my hair so I immediately summon a magic ball right at her feet. At bago pa niya mahawakan ang buhok ko, nadapa siya sa sahig.
"Oucchh!" she hissed.
"You were not even wearing heels pero nadadapa ka." sabi ko sa kanya and the students around the hallway started giggling.
"SHUT UP!" sigaw niya sa kanila at tumahimik naman ang lahat.
I rolled my eyes. Dapat siya ang sinasabihan nila ng masungit at maldita hindi ako. Ang bait ko kaya. Sometimes I can be rude pero mabait pa rin ako.
Nagulat ako ng bigla siyang tumingin sa akin at sumigaw.
"IKAW!" turo niya.
"Sorry Cheska pero hindi kita naririnig." I said and quickly turned away.
Mabilis akong naglakad palabas sa hallway. Sigaw pa siya ng sigaw but nah. Hindi ko alam kung bakit ba galit na galit siya sa akin when in fact I am already doing her a favor.
I had already heard lots of criticism this day at ayokong dagdagan pa iyon ni Cheska. I don't know kung paano nila nalaman but the news of me rejecting Nathan was all over the school.
Sabi ng iba,
"Tama lang ang ginawa ni Serena. She doesn't deserve to end up with someone who is a total player."
And I agree with this. Who would want to end up with a jerk like him? Gagawin ba namang bet ang panliligaw. Ano yon laro laro lang?
Pero sabi ng iba,
"Masyadong mayabang yang si Serena. Akala yata niya napaka ganda niya. She actually had the balls to reject a hot and handsome man like Nathan."
And this test my patience to the nth level. Gusto ko talagang paliparin palabas sa School namin yung nagsabi niyan pero laging pumapasok sa isip ko ang sinabi ni Mommy na, 'Always be kind and understanding Serena. That will make you the prettiest.' Hays. I think I need to thank Mom really. Kasi kung hindi baka lumipad na talaga iyon palabas.
Problema kasi sa mga tao kapag pogi yung isang lalake, okay lang kahit na basura naman ang ugali nito.
Pagkauwi ko, wala sa bahay si Mommy. Probably, nasa trabaho pa iyon. She never told me what her work is and I never tried to ask her. Ngunit kadalasan siyang wala sa bahay at uuwi na lang siya kapag gabi na.
Actually it was already close to night. Manonood na lang siguro muna ako habang hinihintay si Mommy na umuwi. Paakyat na ako sa room ko ng may marinig ako.
Bakit parang may nag-aaway? I'm pretty sure this was far from here. This is what I hate of me having a heightened sense of hearing dahil kapag may naririnig ako, kahit na alam ko minsan na mapapahamak ako, pinupuntahan ko pa rin.
Sabi nga nila, curiosity kills. At ito na nga, nandito ako sa gubat. A far part from our village along the road was a forest. I sigh deeply. Since nandito naman na ako, lubusin ko na. I entered the forest quitely.
"Jas, sa likod mo!"
"Shit!"
"Okay ka lang, Aya?!"
Mas binilisan ko ang paglalakad. Bakit parang narinig ko na ang boses ng huling nagsalita? At bakit familiar sa akin ang mga pangalan na nabanggit? I was a meters away when I finally came into view sa away na naririnig ko. And the scene that welcomed me shocked the hell out of me.
I could see clearly how Jas and Aya and an unfamiliar man was fighting against the people of Rivendell. Alam kong sila ito dahil nakasuot sila ng black cloaks at ang mahika na meron sila ay dark magic.
Rivendell was the enemy of Cassopeia. Sinugod nila kami noon sa bahay kaya kilala ko sila. I was just eight at that time.
"Tangna, bakit ba ang dami nila?!"
Napabalik ako sa katinuan ng marinig ko ang pagsigaw ni Aya. They were still fighting. Naalala ko kung paano nila ako tinulungan nitong nakaraang araw. And now it is time for me to pay them back.
"Okay, let me try." I slowly mutter.
Nagpakawala ako ng malaking air arrow at bago pa man ito makalagpas mula sa punong pinagtataguan ko, sumabog ito sa mas maliliit at madaming air arrows. Tinamaan nito ang mahigit kalahati sa mga kaaway. Mula sa mga magic balls na pinakawalan din nina Aya ay agad na naubos ang mga ito. Yung ibang mga nakaligtas ay mabilis na nakatakas.
Hindi ko alam na katulad ko rin pala sina Aya. That explains why magaan ang loob ko sa kanila way back. And they are also one of the four element holder. Mula sa lalaking kasama nila, he can control water. Si Jas, she could also control air tulad ko. While Aya can control earth. Kita ko ang pagbulusok ng mga bato sa mga kaaway. That must be Aya's power.
"Okay lang ba kayo?" rinig kong tanong ni Calla.
I didn't see her fighting. Anong mahika niya?
"We're fine don't worry."
Nagpalinga-linga si Jas sa paligid at agad akong nagtago. I don't have any plan of revealing myself to them. I had promised Mom not to interact with any people of Cassopeia. Clearly, she doesn't want me to enter our world. But I do understand.
"Mukhang wala na sila. Mabuti pa bumalik na tayo sa Cassopeia." rinig kong saad ng kasama nilang lalaki.
Sumilip ako pero wala na sila. They must had teleported. I sigh in relief. Buti na lang pala dumating ako. Even from afar, kita kong maraming natamong sugat si Aya. If I'm not mistaken, baka matagal na silang nagaaway dito.
I was just sitting behind the tree for almost a minute. Madilim na ang paligid pero may konting liwanag na nanggagaling sa buwan. Good thing it was full moon tonight.
I let out a sigh at tumayo na ako mula sa punong kinauupuan ko. I should leave here. Ngunit nakakatatlong hakbang pa lang ako when someone talked from my back.
"I see. Iniwan ka ng mga kasama mo." a lowly voice said.
~

Komentar Buku (386)

  • avatar
    May May

    call of duty

    15/05

      0
  • avatar
    Merlita Sevilla

    happy birthday to my mother

    08/11

      0
  • avatar
    Aldren Quinalagan

    diamond

    31/10

      0
  • Lihat Semua

Bab-bab Terkait

Bab Terbaru