Serena's POV
I was walking through the corridors silently but the murmurs of the students was so loud. I can hear sounds even at ten mile radius and I'm sick of hearing all their nonsense talks.
"Maganda lang siya pero mukhang maldita naman"
Atleast maganda pa rin, diba?
"Sino yan? Ang cool niya"
Nah, I'm also hot girl.
"Pa-cool lang yan."
"Ang maldita niya tingnan. Gusto ko sana maging kaibigan eh"
"Masungit yan, attention seeker pa."
And their endless murmurs went on. I scoffed as I rolled my eyes. Malayo na ako sa kanila pero ako pa rin ang pinag-uusapan nila. I don't actually care because I have been hearing the same word over and over again. But I just don't like how they are quick to judge someone based on their physical appearance without even knowing the person first. Hindi ko nga alam kung dapat ba akong matuwa na naririnig ko ang mga sinasabi nila tungkol sa akin para naman aware ako o malulungkot dahil marami akong maririnig na mga bagay na sana ay hindi ko na dapat marinig.
Aside from having a heightened sense of hearing, I can control air. One of the four magic element in the magic world. According to Mom, the four magic elements are the air, water, earth and fire. This magic elements was strong and destructive but there is more powerful than this which she didn't mention to me.
I always love the idea of being different. Noong una, I found it weird kasi nga sa mga nakakasalamuha kong mga tao sa araw-araw wala naman silang special ability katulad ko but as I look into it, it's actually fascinating. I don't know but I do love that I am far extraordinary from the ordinary people.
Magical creatures, witches, powers, elements. This exist in Cassopeia. Where the ones like me live. Unfortunately, umalis kami doon long ago after my Father died. I was just five that time.
"Masyadong magulo sa mundo natin Serena. While here, were ordinary people live, you will be safe."
Iyan ang naging paliwanag sa akin ni Mommy nang minsan ay nagtanong ako sa kanya. From them on, hindi ko na siya kinulit pa kahit na gusto ko sanang pumunta sa Cassopeia.
"Ang lamim ng iniisip mo ah, are you okay?"
Hindi ko napansin na nasa harap ko na pala si Nathan. Nandito ako sa loob ng classroom namin. I went straight here to avoid hearing more nonsense talks.
I smiled. "Okay lang ako, don't worry."
Nathan right here was courting me. I think, mahigit dalawang buwan na siyang nanliligaw. He was sweet. He keeps on giving me gifts and stuffs. But he isn't my type kaya hanggang ngayon hindi ko pa rin siya sinasagot. Isa pa, naririnig ko mula sa karamihan na laro lang ang lahat para sa kanya. I am not just quite sure.
"You sure?" He narrowed his eyes at me. "Kanina pa ako nandito sa harap mo at kung hindi siguro ako nagsalita, hindi mo ako mapapansin."
Napakamot ako sa aking ulo bago ngumiti sa kanya.
"I'm sorry. May iniisip lang kasi ako pero okay lang ako, promise."
Ngumiti siya ng bahagya. Tumayo siya para sana lumipat sa tabi ko ng pumasok ang Prof namin.
"Ano ba yan." Tumingin siya sa akin. "See you later." saad niya bago ito tuluyang lumabas sa classroom namin. Unfortunately, he was on the other section.
Our class went on for almost an hour. At ng sa wakas ay natapos ito, agad akong lumabas sa classroom. Dumaan ako sa lockers room para ibalik ang mga librong hawak ko ng marinig ko ang boses ni Nathan. Nandito pala siya. Tumuloy ako sa paglalakad ngunit napahinto ako ng marinig ko na may iba pa siyang kausap. I recognize those voices. Kausap niya ang mga kaibigan niya. At narinig ko ang pangalan ko. Ako ba ang pinag-uusapan nila?
"Told you guys, mapapasagot ko din si Serena. Kaya ihanda niyo na ang mga pera niyo." Nathan said.
Napakunot ako ng noo. Pera? What does he mean? I hide behind the lockers. I needed to know what was going on.
"Sigurado ka ba? Halos mahigit dalawang buwan ka ng nanliligaw pero hindi ka pa rin niya sinasagot" said his other friend at tumawa ito.
"Kaya nga. Sa tingin ko kami ang panalo sa bet natin. Hindi mo mapapasagot si Serena kaya kailangan mo kaming bayaran." sabi ng isa pang kaibigan niya at rinig ko ang muli nilang pagtawa.
Napanganga ako. What the hell? So I was right all this time. No. Everyone was right when they said Nathan was a player. Now, I get it. Kaya pala siya nanligaw ay dahil may bet sila. Hearing about their so called 'bet' makes me angry. What a total jerk. Bet pala. I summon an invisible magic balls and send it to Nathan's direction. Tumama ito sa kanyang binti at agad itong napaupo.
"Shit," napasapo siya sa kanyang binti. Serves you right.
Agad namang napatigil sa pagtawa ang mga kaibigan niya ng makita nila si Nathan.
"Anong nangyari?"
"Hindi ko alam. Bigla na lang may tumama na kung ano sa binti ko. Aray!"
"Kaya mo bang tumayo? Dalhin ka na namin sa clinic." saad ng isang kaibigan niya at inalalayan siya ng mga ito.
Nagsisimula na silang maglakad at bago pa man sila makarating sa pintuan, bumulusok sa direksyon nila ang mga magic balls na gawa ko. Sabay-sabay silang napaupo.
"ARAYY!"
"Ano bang nangyayari? Crap!"
I rolled my eyes. I sent yet another magic balls. Tumama ito sa iba't ibang parte ng katawan nila at tuluyan na silang nawalan ng malay. Lumabas ako mula sa pinagtataguan ko.
Tumingin ako sa kanila. "Sorry for doing this but you guys should learn your lesson. Hindi kailanman nakakatuwa ang paglaruan ang feelings ng iba"
Then I exited the room. Alam kong maya-maya ay may makakakita sa kanila. I had only inflicted little injuries on them. Hindi siguro sila makakalakad ng isang linggo pero deserve nila yon. Kung sa tingin niya mapapasama ako sa listahan ng mga babaeng linoko niya, well he's wrong. This is why women should know their worth not to fall on guys just because they are good looking.
Nakalayo na ako sa locker room nang marinig kong may ingay doon. Probably, may nakakita na kay Nathan at sa mga kaibigan niya. Nagtuloy tuloy ako sa paglalakad. Lucky to them kung makakalakad pa sila ng ayos pero kung hindi, let's just say it's time for them to taste their own medicine.
I immediately exited school. I started to walk through the streets. I always prefer to walk home instead of taking the bus. Hindi naman masyadong malayo ang bahay namin kaya okay lang na maglakad ako pauwi.
I turned right as I walk pass by the third alley. I have to pass another five blocks before I could reach home. I wear my headphones and raise the volume high para hindi ko marinig ang mga usapan ng mga tao sa paligid. I was humming at the music that was playing in my phone and was about to turn left ng maramdaman kong may tumamang mabigat na bagay sa aking ulo. I manage to turn around to look what was happening and with my eye sight that was starting to get blurry, I only saw a black silhouette.
Before I could grasp fully what was happening around me, everything turned black and I felt my body hit the cold ground before I finally loose consciousness.
~