“AVREA?” sabi ng mommy niya na humahangos na nagpunta sa kusina.
“What happened?” segunda ng daddy niyang kasunod ng kanyang ina.
They both looked worried. Nakagat niya ang ibabang labi. Mukhang nagising ang mga magulang niya dahil sa kanyang kagagahan.
“P-pasensiya na ho, napalakas lang ang pagkakasara ko ng pinto. M-may palaka ho kasi,” paliwanag niya.
“Ikaw na bata ka, pinag-alala mo naman kami. Akala namin napasok na tayo ng masamang-loob. Siya, matulog ka na at may pasok ka pa sa trabaho bukas,” humihikab na sabi ng kanyang ama. Tumalikod na ito at naglakad na pabalik sa kuwarto.
“`Wag mong kalimutang ikandado `yang pinto,” paalala naman ng mommy niya. “At utang-na-loob, dahan-dahan ang kilos.”
“Yes, Mom…”
Bumuntong-hininga na lang si Avrea nang muling mapag-isa sa kusina.
Binuksan niya nang kaunti ang pinto at sumilip sa labas para tingnan si Cent.
Wala na roon ang lalaki.
Mabuti naman, sabi niya sa isip.
Kung nagkataon na naroon pa ang lalaki, mag-iisip siya nang mag-iisip.
Ikinandado na niya ang pinto at nagpunta na sa kanyang kuwarto. Nang lumapat ang likod sa kama ay hindi kaagad siya dinalaw ng antok. Bumalik na naman sa isip niya ang nangyari ilang buwan na ang nakakalipas…
PABILING-BILING si Cent sa higaan pero hindi talaga siya dalawin ng antok. Hindi mawala-wala sa isip niya ang naging reaksiyon ni Avrea kanina. Wala sa sariling napangiti siya. He knew there was nothing special with that, but he couldn’t help it.
Lumabas siya ng bahay at sumakay sa nakaparada niyang motor para magpahangin.
Mayamaya pa ay napagawi ang tingin niya sa direksiyon ng bahay ni Avrea, partikular na sa kuwarto ng babae. Nakabukas pa ang ilaw roon kaya sa malamang ay gising pa rin ito.
And then, he saw Avrea’s shadow. Nakita niyang nagpabalik-balik iyon. Siguro kagaya niya ay hindi rin ito makatulog. Kung ano ang dahilan, hindi na niya gugustuhing malaman. Basta ang alam lang niya, magkaiba sila ng dahilan.
Nanatili pa siya ng ilang sandali sa labas hanggang sa maisip na niyang pumasok, na hindi naman natuloy nang biglang tumigil ang anino ni Avrea sa bintana. After a few seconds, the window opened. Nakita niya ang babae na nakatingin sa kanyang direksiyon. Bigla nitong pinatay ang ilaw sa katabing lampshade, pero nanatili itong nakatayo roon. Pero kung sa akala nito ay hindi na niya nakikita dahil patay na ang ilaw, mali si Avrea. Dahil sa suot nitong puting pantulog at puting facial mask, naaaninag pa rin niya ang bulto ng babae.
Umalis ito sa may binatana at nang bumalik ay binuksan na nito ang ilaw. Then, she beckoned him to come.
Bumaba siya ng motor at nagpunta sa tapat ng kuwarto nito.
“Bakit?” mahinang tanong niya, sapat lang ang lakas niyon para marinig nito. Baka kasi mamaya, gising pa ang kapatid nito at makita siya.
Inilawit ni Avrea ang kamay. Napansin niyang may nakaipit doon na kaagad naman niyang inabot.
Pera at papel na may nakasulat na mga katagang, Gutom na gutom na ako. Wala akong makitang pagkain sa ref. Awa mo na, ibili mo naman ako ng siopao sa convenience store. Iyong bola-bola. Salamat, pagpalain ka ni Lord.
Kung hindi lang siya nag-aalangan na makabulahaw, bubunghalit na siya ng tawa.
Nag-thumbs up siya kay Avrea at naglakad na lang palabas ng compound, total naman ay nasa labasan lang ang convenience store na kanyang bibilhan.
Pagbalik niya ay nakaupo na si Avrea sa pasamano ng bintana, nagsusuklay. Wala na itong facial mask nang sandaling iyon kaya nakikita na niya ang mukha ng babae.
Iniabot ni Cent ang supot na may lamang siopao na kaagad naman nitong kinuha.
Para silang modern day Rapunzel and her prince, na tahimik na nag-aabutan ng siopao sa kalaliman ng gabi. At sana ay hindi sila mahuli ng kuya nitong hindi naman talaga evil, pero sure siyang villain ng kuwento nila. Pero teka, parang nasosobrahan na yata siya sa kaka-imagine ng mga bagay-bagay.
“Thank you,” Avrea mouthed.
Sasagot sana si Cent nang mapansing bumukas ang ilaw sa katabing kuwarto. Kumaripas siya nang takbo pabalik sa bahay nila. Hindi niya malaman kung matatawa o maiinis nang sandaling iyon.
Pumasok na siya sa kanyang kuwarto at bumalik sa paghiga. At kung kanina hindi siya dalawin ng antok, ngayon sigurado na siyang hindi na makakatulog nang gabing iyon. How could he sleep when his heart kept on hammering against his chest? Hindi niya akalain na sa edad na twenty-nine ay posible pa palang mag-feeling love struck teenager.
He heaved a sigh and got his cell phone under the pillow. Binuksan niya ang social media app doon at sinilip ang account ni Avrea. Kagaya ng inaasahan, nai-post na kaagad ng babae ang picture ng kinakain nitong siopao. Sabi pa ng babae sa caption, na-satisfy na raw ang cravings nito. So, it was a craving. Hindi ito basta lang nagugutom.
Masaya si Cent na napasaya niya si Avrea sa simpleng pagbili ng kinahihiligan nitong pagkain. Somehow, it made him feel like they were already building a connection.
T-in-ap niya ang Like button, pero makalipas lang ang ilang sandali ay binawi rin iyon nang mapag-isip-isip na baka makita pa iyon ni Allen at pasukin na naman ng demonyo ang isip ng lalaki. Malakas-lakas manapak ang mokong at ilang araw rin niyang ininda ang sakit ng panga noong nakaraang buwan. Ayaw na niyang maulit pa iyon. Inihagis ni Cent ang cell phone sa kabilang panig ng kama at sumubsob sa unan. Pero mayamaya lang ay nag-vibrate ang cell phone niya. Inabot niya ang gadget sa pag-aakalang nag-message sa kanya si Avrea, pero nadismaya siya nang makitang ang pinsang si Innari iyon at tinutukso siya. Sa malamang, nakita nitong nag-like siya sa post at binawi iyon.
Kaagad na napakunot ang noo ni Cent nang may ma-realize. Wala naman siyang pinagsasabihan sa mga pinsan dahil alam niyang makakarating iyon kay Avrea. But why did it seem that Innari knew something? Patay-malisya siyang sumagot sa pinsan.
What are you talking about?
Makailang sandali rin siyang tumitig sa screen, naghihintay ng sagot nito. Pero hindi na sumagot pa si Innari.