MALALIM na naman ang gabi nang makauwi si Cent. Hindi na iyon bago sa kanya simula nang magnegosyo siya ng isang bar sa bayan. Kung minsan pa nga ay inaabot siya ng madaling-araw bago makauwi at may mga pagkakataong pinipili na lang niyang matulog sa penthouse.
Pinatay niya ang makina ng motor nang papasok na sa kanilang compound. Maingay kasi ang tambutso at ayaw niyang makabulahaw sa mga kapitbahay na malalim na ang tulog. Dahil may streetlights naman ay nagpatay na rin siya ng ilaw. Akay-akay niya ang motor nang biglang matigilan. Agad na nakaramdam ng panlalamig si Cent nang makitang may nakaputing nilalang ang biglang naglaho sa bakuran ng kanyang kapitbahay.
White lady ba `yon?
Mabilis siyang napaantanda dala ng takot. Makasalubong na siya ng adik, huwag lang ng white lady. He was afraid of ghosts.
Nagmadali siya sa pag-akay ng motor. Kailangan na niyang makauwi. Pero tuluyan na siyang hindi nakagalaw nang sa pagtapat niya sa bahay na iyon ay sumulpot na naman ang nakaputing nilalang.
“Aaaaaahhhhhh!” malakas na sigaw niya.
Natauhan lang si Cent nang may tumamang bagay sa kanyang noo. Na-realize niyang kalamansi iyon nang maamoy ang citrus scent sa kanyang kamay pagkatapos haplusin ang nasaktang noo.
“Hoy, para kang timang diyan!” sabi ng pamilyar na boses.
Napakurap-kurap si Cent at hinagod ng tingin ang nakaputing nilalang sa harap niya na may nakatapal pang facial mask sa mukha—si Avrea.
Napabuga siya ng hangin. “Damn,” he whispered. “Bakit ka ba nananakot?”
“Hoy, for your information, hindi kita tinatakot. Ikaw `tong bigla na lang
sumusulpot,” nakahalukipkip na sabi ni Avrea.
“Sino naman ang hindi matatakot kung ganyan ang makikitang pagala-gala sa kalaliman ng gabi?” buwelta niya.
“`Pake mo,” pagtataray ni Avrea. “Ang sabihin mo, ang laki mong duwag.”
Tumaas ang sulok ng labi ni Cent. Parang kailan lang nagmumukmok ito sa bar niya. Maayos na kaya ang lagay ng puso nito? Siguro ay oo dahil nakakapagtaray na naman ang babae.
“Ano ba kasing ginagawa mo rito sa labas?” pag-iiba niya ng usapan.
“Namimitas ng kalamansi,” sagot nito.
“What?” nakakunot ang noong tanong ni Cent.
“Hindi ka lang pala duwag, ang slow mo pa. Namimitas ako ng kalamnsi kasi ilalagay ko sa green tea, sinisipon kasi ako.”
Ah, kung ganoon, iyon ang dahilan kung bakit siya nabato ng kalamansi kanina ni Avrea.
Ibinaba ni Cent ang stand ng kanyang motor at bumaba mula roon.
NAAMBUNAN si Avrea kanina nang papasok siya sa trabaho pagkatapos ay ilang oras pa siyang nakulong sa air-conditioned room habang nagdi-DJ sa radyo kaya naman hayun at nananakit ang lalamunan niya nang makauwi sa bahay. Naglinis muna siya ng mukha at naglagay ng facial mask pagkatapos ay nagpalit ng pantulog saka nagpunta sa kusina para magtimpla ng green tea with kalamansi. Iyon ang pangontra niya sa sipon at ubo at pampakalma na rin ng sistema. Pero sa kasamaang-palad, wala siyang nakitang kalamansi sa kusina kaya napilitan siyang lumabas ng bahay para mamitas sa mini farm nila.
Iisa pa lang ang napipitas niya nang mabulabog siya ng isang malakas na sigaw. Ang may kagagawan? Walang iba kung hindi ang hindi lang tsismoso kung hindi eskandaloso niyang kapitbahay na si Cent.
Hindi lang sila basta simpleng magkapitbahay ng lalaki. Matalik itong kaibigan ng kuya niya—noon—at pamangkin ni Tita Erin na asawa ng kanyang Tito Neil. Sa kabila ng lahat ng iyon, no pansin ang drama nilang dalawa, lalo na ngayong mortal enemies na ito at ng kapatid niya. Pero nag-uusap pa rin naman sila sa ilang piling pagkakataon, kagaya na lang noong isang buwan at ngayon.
Avrea thought he would head home straight after their short conversation. Pero hindi iyon nangyari dahil ibinaba nito ang side stand ng motor at bumaba mula roon.
“Ilan ba ang kailangan mo?” tanong ni Cent na nilapitan na ang puno at nagsimulang mamitas.
“Limang malalaki lang,” sagot niya. Walang imik niyang pinanood ang lalaki sa pamimitas ng kalamansi.
Ngayon masasabi niyang totoo nga ang palaging sinasabi ni Tita Erin na mabait si Cent. Mali ang kapatid niya sa paninirang-puri kay Cent, pero alam niyang ang lahat ng iyon ay dala lang ng galit ng kapatid niya dahil sa nangyari noon.
Mayamaya pa ay iniabot ni Cent sa kanya ang pitong malalaking kalamansi.
“Ang sabi ko lima lang.”
“Nagrereklamo ka pa, ipinamitas ka na nga.”
Sa tulong ng liwanag na nagmumula sa streetlight, nakita ni Avrea na kumurba ang mga labi nito sa isang ngiti. At hindi niya nagustuhan ang naging reaksiyon ng
kanyang puso.
I think I’ve felt this feeling before…
Tumikhim si Cent nang hindi pa rin siya kumikilos.
Magsasalita na sana siya nang biglang may malamig na nag-landing sa ibabaw ng kanyang mga paa. Napasigaw at napatalon siya nang makitang may palaka roon. Napahagis tuloy sa kung saan ang mga kalamansi at napahawak siya sa damit ni Cent.
Takot si Avrea sa palaka. Hindi niya gusto ang hitsura niyon lalong-lalo na ang texture.
“Okay ka lang ba?” Hinawakan siya ni Cent sa magkabilang braso. Kabaligtaran ng palaka ang mga kamay nito, mainit ang mga iyon.
“I-iyong palaka kasi…” nanghihinang sagot niya. Peste!
Pero mayamaya lang ay bigla siyang natigilan nang ma-realize na nilalamukos na niya ang T-shirt ni Cent. Dali-dali niya iyong binitiwan at hinaplos-haplos pa para alisin ang gusot, na kaagad din niyang pinagsisihan dahil bigla na lang bumilis ang tibok ng puso niya nang may masalat sa ilalim ng T-shirt ng lalaki. Napaangat siya ng tingin sa mukha ni Cent. Muli, isa na naman iyong malaking pagkakamali dahil nakatingin din pala ito sa kanya. Bagaman blangko ang ekspresyon ng mukha nang sandaling iyon, alam ni Avrea na may naglalarong ideya sa isip nito.
Damn! Lupa, bumuka ka na at lamunin ako! As in now na!
Avrea was in panic mode. Hindi niya maintindihan kung bakit ayaw tumigil sa pagkabog ang kanyang dibdib at lalo pang bumibilis habang tumatagal na nakikipagtitigan siya kay Cent. Idagdag pa ang nanunuyo na niyang lalamunan na kanina lang ay makati.
Lumayo siya kay Cent at bumira ng takbo papasok sa loob ng bahay nang hindi lumilingon. Halos mawasak ang pinto nila sa kusina dahil sa lakas ng pagkakasara niya.