Chapter 1
Marso taon 3000…
Mabilis na minamaneho ni Autumn kanyang hover car habang pa minsan-minsan ay sumusulyap siya sa kanyang ama na may tama sa tagiliran dahil sa isang matinding engkwentro nila sa pagtakas mula sa mga aerial army.
Gusto niyang itago ang ama sa mga ito dahil sa isang matinding bagay na pwedeng ikasira ng buong sangkatauhan na tanging ama lamang n’ya ang kayang makagawa. “Wag kang matutulog ama mailalayo kita sa kanila,” hingal na hingal n’yang saad.
Pinagpapawisan s’ya ng malamig hindi n’ya alam kong saan dadalhin ang ama kahit na gusto n’yang itago ito.
Sa pag-ubo ng kanyang ama halos isuka na nito ang dugo habang hirap na hirap na ito at hawak-hawak ang tagiliran. Nakarinig sila ng iilang putok ng baril galing sa mga humahabol sa kanla kaya lalong pinaharurot ni Autumn ang pagmamaneho.
Mauubos na ang gas sa sobrang bilis ng kotse at halos nakalayo na rin ang kotse nila sa kalaban hanggang sa ginilid n’ya ito sa gilid ng kalsada sa madilim na parte ng city of blinding ligh,t mahirap magtago dahil sa dami ng kakaibang ilaw sa lugar laking pasasalamat na lamang n’ya at may nakita pa s’yang madilim na parte nito.
Pinagmasdan muna n’ya ang buong paligid bahagya n’yang naki kita dahil sa iilang ilaw na malapit sa kanila.
Puno ng dumi at malamig na hangin ang lugar na ‘yon, wala s’yang nakitang tao maliban sa kanila kaya agad s’yang lumapit sa ama kong nasaan ito nakaupo saka ni labas para isandal ang ama sa tabi ng kotse.
Parang s’ya ang nahihirapan dahil sa kalagayan ng ama. “Saan na tayo pupunta ama? Kailangan nating umalis dito baka kong ano pang ipagawa nila sayo at ang mas malala baka patayin ka nila.”
Huminga muna ng malalim ang kanyang ama bago sagutin ang binata, “pupunta tayo sa taong 2016 para ayusin ang gulong na gawa niya kailangan baguhin ang mangyayari para hindi ito ang kalabasan sa panahon natin,” umubong muli ng dugo dahilan sa kakaibang bala na tumama sa kanya na pati ang nervous system nito ay inatake dahilan para manghina ang isang ordinaryong tao.
Bahagyang napangiti si Autumn, “halika na pupunta tayo---” hindi na gawang taposin ng binata ang sasabihin n’ya nang hatakin ng kanyang ama ang kwelyo ng damit n’ya.
“Makinig ka Autumn it---ito ang kailangan mong gawin, puntahan mo ‘iya. Babantayan mo s’ya hanggang sa makita ninyo ‘yong hi---hinahanap nila para maisara ‘yon. Makinig ka, s’ya lang ang makakagawa n’on hindi ko na kayang sumama sayo kaya ikaw na lang."
Namuo ang takot sa buong mukha ng binata, “hindi ‘to pwede ama kailangan mong sumama sa’kin.”
“Makinig kang mabuti sa’king bata ka kailangan munang umalis pag-hindi ka pa umalis mauunahan ka ni L, hindi naman ‘yon pwedeng mangyari, hindi ba?”
Nakarinig na naman sila ng iilang putok na papalapit na sa kanila dahilan para maitulak s’ya ng ama, “hindi kita iiwan!”
“Umalis kana!”
Pagpupumilit ng ama n’ya sa kanya, kahit ayaw man n’yang gawin pero bigla na lamang n’yang kinumpas ang kamay bigla na lamang nagliwanag sa likuran ni Autumn.
May lumalabas na hangin kakaibang hangin doon, ingay ng mga kotse, jeep, mga naglalarong bata, ingay ng mga lakad ng tao at mga istrakturang inaayos. Bilog ang hugis ng kakaibang portal dahan-dahan s’yang naglakad paatras hanggang sa makapasok s’ya sa bagong panahon.
Dahan-dahan nagsara ang portal hanggang sa makita n’ya ang pagsabog malapit sa kotse ng kanyang ama n’ya.
Marso taon 2016…
Gusto n’yang bumalik pero may bagay pa s’yang kailangan tapusin, “hindi ko po kayo bibiguin,” bulong n’ya na animoy akala niya’y narinig ito ng kanyang ama kahit na alam n’yang patay na ito.
Nagtataka ang mga taong nakakakita sa bigla n’yang paglitaw sa mataong lugar dahil sa kakaibang kasuotan n’ya at kahit rin siya’y nagtataka sa mga taong nakapaligid sa kanya sa mga oras na ‘yon.
Nakikita n’ya ang mga nagtatayugang gusali na gawa sa salamin, mga kotse, train at mga taong naglalakad sa harapan n’ya. “Ito na ata maari ang Pilipinas?” Tanng n’ya sa kanyang sarili.
Naglakad s’ya sandali hanggang sa mapalapit sa mga grupo ng mga estudyanteng lalaki at babae. Agad na napasulyap ang isang babae kaya tinawag ang mga kasama nito para bigyang atensyon ang binatang may kakaibang kasuotan nito, para rin magbulungan at magtawanan ang mga ito.
Napasulyap din si Autumn sa grupong ng mga kabataan, “ano ‘to parada nang cosplayer ng star trek o x-men?” pang-aasar ng lalaking kalbo na halos kasing edad lang n’ya.
Nagtataka ang binata sa sinabi nito sa kanya, “anong cosplayer, star trek at x-men?” lalong nag tawanan ang mga estudyante ang iba pa ay napa turo sa kanyang ka suotan.
Napasulyap s’ya sa salamin na malapit sa kanya ng isang fast food chain. Buong katawan na balot ng kakaibang damit nagawa sa goma kulay pilak, asul at itim. Ang labas lang sa kanyang katawan ay kamay at ulo mabigat din ang suot niyang boots na kulay itim.
Sa tingin n’ya ay walang mali sa itsura n’yang mestizo, matangos na ilong, mapungay na mata, makapal na kilay, nakataas na buhok at bahagyang magulo.
“Tanga siguro ‘yan ‘pre,” napa sulyap siya sa lalaking nag salita at binigyan ng masamang tingin.
“Anong sabi mo?” Lalong nagtawanan ang grupong ‘yon.
“Hindi tumatagal ang mga tanga dito ‘pre at nakakainis ‘yang mukha mo,” agad na umamba ng suntok ang lalaking kalbo na agad n’yang nailagan.
Sa inis ng binata agad uli itong sumuntok pero nakailag muli s’ya, nakayuko ang ulo niya habang nakatupi din ang katawan. Agad n’yang sinuntok ang sikmura nito, nakaramdam ng kakaibang sakit ang binatang kalbo sa lakas ng pagkakasuntok n’ya na natumba agad sa sahig, nagulat naman ang mga kasamahan nito at ang iba namang tao doon ay nagsiilag para makalayo sa gulong namumuo sa mga oras na ‘yon.
Kinuha ng isang lalaki ang gitara ng kasama para hihampas kay Autumn agad itong tumama sa likod n’ya pero parang hindi man lang s’ya nasaktan.
Hinatak ng binata ang gitarang hinampas sa kanya saka hinagis sa gilid. Gusto na n’yang makaalis sa lugar na ‘yon, tumakbo s’ya palayo roon at sinundan din s’ya ng mga nakalaban para makaganti.
Agad n’yang kinumpas ang kamay at nang magliwanag sa harap lumabas ang portal para makarating s’ya sa kakaibang lugar. Agad s’yang pumasok doon na agad ding nagsara.
Napahinto na lamang ang mga naghahabol sa kanya. Takang-taka kong nasaan na ang binata hindi sila makapaniwala pakiramdam nila nasa iisang panaginip lamang silang lahat.