Nawawala si Felipe, isang bagay na lubhang ikinagulat ni Sophie, namutla siya at nakadama ng malakas na pintig ng puso sa kanyang dibdib. "Anong ibig mong sabihin Ate? W-wala pa rito si Felipe?"
Nanginginig ang mga labi niyang naitanong sa ate niyang si Sandra.
"Oo kagabi pa! Nag-aalala na ako ha! Iyan ang napapala mo sa kasasama diyan sa mga gangster na iyan! Sophie pwede bang tigilan mo na iyan! Ito nga lang manggamot ka, eh hindi ka naman doktor! Malaking kalokohan!" Napatapik sa noo si Sandra habang pinagsasabihan siya. Alam nitong mabuti ang hangarin niya, ngunit hindi nito maiaalis sa sarili ang pag-aalala dahil alam naman ng lahat na mali siya.  At pati na rin nag patatago niya sa mga gangster ay ipinag-aalala ni Sandra para sa kapatid. Ang hindi niya alam ay mapipilitang tanggapin ni Sophie ang alok ng mga kasapi nang grupo ni Alfred dahil natitiyak niyang nakuha ng kalaban si Felipe.
"Ate ito na lang ang kaya kong gawin, matapos na iligtas ni Doc. Han ang Buhay ko," naiiyak niyang sabi.
"Alam ko naman iyon, na malaki ang utang na loob mo kay Doc. Han na nagturo sayong gumamot, kaya lang nagkamali kasi siya ng desisyon, ngayon kapag may nakaalam pa na alam mo ang formula nang mamahaling gamot na pinag-aagawan ng lahat ng mga mafia! Lalo kang malalagay sa kapahakan." Niyakap siya ng kanyang Ate Sandra dahil sa alam nitong nahihirapan din ang kalooban niya.
Isang tawag mula sa telepono ang natanggap niya, bagamat hindi niya alam kung sino ang tumatawag ay nakadama siya na kailangan niyang sagutin ang celphone. "H-hello? Sino ito?" tanong niya sa kausap sa kabilang linya ng cellphone.
"Iyan pala ang boses mo? Huwag kang mag-alala sa kapatid mo, narito siya sa akin," wika nang nasa kabilang linya.
" Sino ka ba? Anong ginawa mo sa kapatid ko?" sigaw niya.
"Chill ka lang Miss Park!" At sinabayan pa ng malakas na tawa. " Alam kong isa kang huwad na manggagamot! Alam mo pwede kitang ipakulong kung tutuusin," banta pa nito sa kanya.
"Edi ipakulong mo! Hindi ako natatakot! Dahil kung takot sa iyo, sana ay hindi ko na ginawa ang mga bagay na ginagawa ko!"
"Matapang ka miss Park! Iyang ang kailangan namin! Pumunta ka rito, at makukuha mo nang ligtas ang kapatid mo!" Pagatapos ay nawala na ito sa linya. Nanggigil na ibina ba niya ang kanyang kamay na hawak pa rin ang cellphone. Lumakad siya palabas uli ng kanilang bahay.
" Sophie! Saan ka nanaman ba pupunta?" habol na tanong ni Sandra sa kanya.
" Babawiin ko si Felipe!" sagot niyang walang lingon lingon sa kanyang ate. Hindi na siya pinigilan ni Sandra dahil alam nitong hindi rin naman siya magpapapigil. Habang mabilis na naglalakad ay nakita naman siya ni James. Kanina pa talaga siya hinahanap nito dahil nga sa nag-aalala ito sa kanya. Ngunit hindi nito napansina ang kanyang sasakayan. Kaya naman bumaba na siya ng kotse niya upang sundan ito.
Mabilis niya itong hinablot ng muntik na itong mabangga ng sasakyan.
"Ano ka ba! Bakit hindi ka nag-iingat? Muntik ka doon ha," sabi ni James sabay bitiw naman siya sa pagkakahawak nito.
"Ano bang pakialam mo diyan! Nagmamadali ako!" galit niyang sabi sabay talikod sa lalaki. Napailing naman si James at hindi napigilang naituro pa ng kamay nito si Sophie.
"Tingnan mo itong babaeng ito siya na ngang inaalala ko!" sambit niya sabay takbo upang habulin ang dalaga na nais niyang tulungan. Hinabol niya ito hanggang sa maabutan niya. Maagap niya itong hinablot dahil sa muntik pa itong masagi ng dumadang sasakyan. "Hoy ano ka ba?" sambit niya. At Nakita niyan nagulat din ito dahil sa muntik nang mabangga ng sasakyan.
"S-salamat," nasabi nito sa kanya.
"Marunong ka palang magpasalamat, kung hindi ka kasi takbo ng takbo, may kotse ako," sabi rin niyang hinahabol ang hininga. Tapos ay binalikan nila ang kotse niya.
______________
"Nawawala ang kapatid Kong si Felipe, kagabi pala hindi siya naka uwi!"
"Ha! Hindi pala siya naka uwi, sabi niya ay kailangan niyang umuwi, kung alam ko lang," sabi pa niya sabay pihit ng manibela pakanan. At nang maiayos na niya ay inihinto muna niya ang kotse sa pagmamaneho.
"Bakit ka tumigil?"
"Huwag mong sabihing susugod tayo ng walang  plano? Ay malaking kalokohan iyan!" Napapailing na sambit niya sa dalaga.
"Wala na akong oras para magplano! Ako naman ang kailangan nila! Pakakawalan nila si Felipe!" sabi lang niya rito.
"Ano! Naniwala ka naman sa mga iyon! Alam mo ba kung ilang pasugalan dito sa Gangnam ang hawak nila, marami! Dito akala mo lang matinong lugar! Pero ang ilalim puro rambulan! Underground fighting! Iyon ang dahilan kaya kailangan ka nila! Dahil mayroon kang talento na magagamit nila!" giit niya parin sa dalaga.
Napahilamos ng mukha niya si Sophie, hindi na siya makapag isip ng tama dahil sa matinding pag-aalala para sa kapatid na si Felipe. "Eh ano ngang gagawin ko?" napasigaw na niyang sabi sa binata.
"Ano, ah...b-basta....mag-iisip Ako,"
"Nakita mo na pati ikaw hindi mo alam ang gagawin, diba tatay mo naman iyon! Hindi mo ba pwedeng pakiusapan?" siya naman ang huminahon dahil alam niyang isang pabor ang hinihingi niya para sa kapatid.
"Ha, never pa akong nakipag-usap sa kanya simula ng iwan namin siya ni Mama, at hindi ko na itinutiring na ama," mahinang sabi naman ni James.
"Dr. Kim, kahit gaano pa kasama ang taong iyon, ama mo pa rin iyon, huwag mong isara ang pintuan ng puso mo sa kanya," sabi pa niya at saka binuksan ang pintuan ng kotse.
" O, Miss Park! Bakit bumaba ka, halika na ihahatid na kita kung saan ka man pupunta?" Habol nito at pinaandar ang makina habang marahang pinaandar ang sasakyan.
"Umlis kana, Dr. Kim, ayokong madamay ka pa sa mga problema ko." Mabilis siyang lumakad ngunit patuloy pa rin siyang sinundan-sundan ni James. Marahan nitong pinapaandar ang sasakyan.
"Miss Genius Gangster! Tara na, sasamahan kita, hindi mo ba ako naaalala, merong akong utang sa'yo na dapat kong bayaran."
Napahinto naman siya at napatingin sa binatang doctor. Hindi niya maalala ang sinasabi nitong utang sa kanya. Utang? Anong utang? Mga tanong na hindi na lamang niya isinatinig. Inakala niya na sinasabi lamang nito iyon dahil sa nais nitong mangulit sa kanya. Tinalikuran na lamang niyang muli ito. Lumakad ng mabilis upang hindi na siya abutan pa nang sasakyan nito.
Ngunit sa paglalakad niya ay nakasalubong niya ang ilang miyembro ng gang na noon ay galamay na rin ng BLACK MAGIC GANG. Kaya naman napaatras siya ng kaunti. Naka ngisi pa ang mga ito na nakatingin sa kanya. "Tingnan niyo kung sino ang nakasalubong natin ngayon? Kung sinuswerte nga naman, wanted ka sa lahat ng mga gangster sa buong Gangnam!" sambit ng isa sa mga ito na nakangisi pa habang sinusuntok ng isang kamao ang palad nito.
"Bakit? Ano bang kailangan niyo sa akin? Si Shung-Wang? Kailan lang ay nakausap ko na ang leader ng grupo niyo," matapang niyang sambit sa mga ito. Napahinto siya sa paglalakad dahil sa napaliligiran na siya ng mga to ito.
"Ah, si Shung-Wang ba? Wala na siya ako na ang bagong pinuno at kami ay kasapi na ng grupong Black Magic Gang, kaya nga kailangan mong sumama sa amin, kasi sa oras na madala ka namin ay may gantimpala kami!" sabi ng lalaking bagong pinuno ng grupo.
"Sinong maysabing sasama ako?" Inihanda niya ang isang panyo niya na pinalamanan niya ng maliit na bato upang maging sandata niya.
"Ah, kung ganoon humanda ka! Dahil sapilitan ka naming isasama! Hulihin siya!" At lahat ay humandang salakayin siya at tinangkang lapitan. Ngunit bawat lalapit sa kanya ay inihahagis niyang paulit-ulit ang panyo niya na may bato sa loob. At bawat isa ay tinatamaan no'n sa mukha.
"Aray! Bakit ganyan? Ang ilap niya at marunong makipag laban! Sige gawin niyo ang lahat para hindi makalayo iyan! At Ikaw tumawag ka ng back up!" Utos nito sa isa sa mga kasama.  Umalis nga ang mga isang miyembro ng mga ito at nagtawag back up.
"Ayos! Isa laban sa marami! Partida at babae pa ako! Ang gagaling niyo no!" Sabay takbo naman siya bigla at hinabol siya ng mga ito. Kaya nagsimula ang takbuhan sa buong kalyeng iyon ng Gangnam. Mabilis siyang tumatakbo, kasabay ng mga bus at mga kotse.
"Habulin niyo! Hindi pwedeng makawala iyon!" sabi pa ng isa sa mga ito. Siya naman ay kumakaripas ng takbo habang palingon -lingon sa humahabol sa kanya. Nang bigla na lang siyang hablutin ng isang kamay papasok sa isang eskinita. At hinila siya sa loob ng isang maliit na daaanan.
"Nasaan na siya!Anak nang! Nawala, yari tayo kay Boss!"
"Ano ba yan! Ang bilis naman yata ng babae na yun tumakbo!"
Samantalang siya ay nakadikit na halos sa katawan ng binatang doctor dahil sa kitid ng eskinitang pinagtataguan. Amoy na amoy niya tuloy ang mabangong amoy ng katawan nito, "Ano ba yan! Ang baho naman ng pabango mo!" Pakunwari niyang singhal sa binatang doktor.
"Ha! Anong sabi mo? Hindi mo ba alam na one thousand dollor ang bili ko sa pabango ko!" naiinis nitong sambit sa kanya ng pabulong. Natakpan niya ang bibig nito ng marinig nila ang boses ng mga nagtatakbuhang mga lalaki na humahabol sa kanya. Habang takip niya nang isang kamay niya ang bibig nito ay nagtama na naman ang kanilang mga mata. Parang may kung anong humihigop sa mga mata nito palapit sa kanya ay kamuntik na silang magkahalikan, napigil lamang iyon ng biglang napalingon si Sophie sa mga humahabol sa kanila.